Manastir Dobrićevo Bileća
Prema narodnom predanju, manastir su podigli prvi hrišćanski car Konstantin i njegova majka Jelena. Priča se da su se na tom mjestu odmarali sa svojom pratnjom, a Jelena je rekla da je "mjesto dobro" i naredila da se tu sagradi manastir. Narod ga je zato prozvao Dobrićevo.
Postoji i drugo kazivanje koje manastir vezuje za lozu Nemanjića, a oslanja se na pronalazak dva manastirska pečata iz XIII vijeka. Ipak, to datiranje je upitno, jer se računanje vremena od Hristovog rođenja na ovim prostorima uvodi tek nešto prije XVIII vijeka. Istoričari i arheolozi sa sigurnošću potvrđuju tek duhovni i prosvjetni rad sveštenstva u manastiru u XIV vijeku.
Sačuvana je i legenda o napadu turskih zulumćara. Kaluđeri su pozvali u pomoć spahiju Jakupovića, koji je došao sa vojskom i otjerao napadače. Zulumćari su ga na povratku sačekali u zasjedi i ubili, zajedno sa dva kaluđera. Kada je spahijina udovica saznala za to, optužila je dobrićevske kaluđere pred vezirom u Travniku, koji je naredio da se manastir spali.
Crkva je posebno važna za istoriju arhitekture na Balkanu. Prema Zdravku Kajmakoviću, u njoj se vidi spoj raškog stila u osnovi i gotskog u nadgradnji, pa je on naziva "najrječitijim objektom u Hercegovini".
Među sačuvanim crkvama centralne i istočne Hercegovine među najmonumentalnijima je, a od starijih građevina veća je samo crkva manastira Žitomislići.
U kompleksu se osjeća i njegovanje srpske srednjovjekovne arhitekture i uticaj primorskog graditeljstva iz Dubrovačke Republike, a oba stila su skladno objedinjena.
Freske monaha i slikara Georgija Mitrofanovića sačuvane su u velikom broju i spadaju među najljepše cjeline srpskog živopisa XVII vijeka. Mitrofanović je najznačajniji srpski slikar tog perioda, a njegova djela nalaze se od Hilandara i Pećke patrijaršije do manastira Krupa u dalmatinskom zaleđu. Pretpostavlja se da je u Dobrićevu, pored zidnog slikarstva, uradio i ikonostas.
Manastir je bio prosvjetni centar svog doba i poprište važnih istorijskih događaja, pa ima veliki značaj za istoriju Srpske pravoslavne crkve i za kulturnu istoriju uopšte. I danas se jednom godišnje pored njega održava veliki narodni sabor, na kojem nastupaju folklorna društva i etno-grupe iz regiona.
Zbog izgradnje hidrosistema na Trebišnjici, manastir je 1967. godine premješten na današnju lokaciju u selu Orah kod Bileće. Nalazi se u registru nacionalnih spomenika Bosne i Hercegovine.
